Boekbespreking
door
Trees van Herpen
Uitgeverij
Penguin Group Canada ISBN 0-670-04450-4
(302 blz.)
Walk
to New York
kreeg ik
van een vriendin uit Canada. De schrijver is een oud klasgenoot van
haar man.
Misschien daarom dacht ik
aanvankelijk te maken te hebben met een
amateuristisch ego-document, al is de vormgeving van het boek zeer
professioneel.
Een blik op de achterflap gaf echter aan dat Wilkins de auteur
is van twaalf titels, fictie en non-fictie. Al na een paar bladzijden
had
het
relaas me te pakken vooral omdat de vraag: Wat bezielt die man ?, me
intrigeerde.
Eind
april 2002 start Charles Wilkins, dan 53 jaar,
een wandeltocht die hem van het noordwesten van Ontario naar het hart
van
Manhattan voert, 2200 kilometer verderop. Hij is geen getrainde atleet,
heeft
op het moment van vertrek last van bronchitis en zijn huwelijk staat op
springen. Halverwege de middag (!) vertrekt hij te voet uit Thunderbay
aan de
noordoever van Lake Superior. Het sneeuwt, ijzelt en er staat een
straffe
wind.
Zijn enige compagnon is een mobiele telefoon, daarmee houdt hij contact
met
zijn vriend George die per pick-uptruck dezelfde route aflegt
en Charles op
afgesproken plaatsen afzet of oppikt. George zal van levensbelang
blijken als
fourageur en kwartiermaker, maar vooral als mentale coach.
De
route gaat via normale wegen waar het allerdaagse
verkeer langsraast. Wilkins is een goed gedocumenteerd journalist die
oog heeft
voor allerlei zaken en mensen. Historische verhalen wisselt hij af met
private
observaties over het afval dat langs de highways ligt. Zijn conditie
verergert
aanvankelijk. Kou, sneeuw, regen en wind maken het lopen tot een hel.
Zijn
voeten verweken en zitten onder de blaren, het vel laat los. Zijn maag
is
totaal van streek door de bovenmaatse inspanning en de pijnstillers.
Maar hij
zet door, gemiddeld 40 kilometer per dag. Soms overnachten George en
hij in een
motel maar meestal zetten ze een tent op in een van de nationale parken
die het
tweetal onderdak bieden tijdens de trip. Na verloop van een paar weken
wordt
het lopen bijna dwangmatig. Zelfs nadat de dagroute erop zit gaat
Wilkins ’s
avonds nog te voet op pad. Onderweg ontmoet hij een scala aan mensen en
dieren.
Hij bezoekt bibliotheken, musea en monumenten en heeft overal een
verhaal bij
of geeft een persoonlijke visie.
“I
walked to